Το “new year, new me” ακούγεται σαν μια αισιόδοξη υπόσχεση, σαν μια ευκαιρία να αφήσουμε πίσω μας ό,τι δεν μας αρέσει.
Στην πράξη όμως, για πολλούς ανθρώπους, γίνεται μια βαριά απαίτηση που κουβαλάμε από τις πρώτες κιόλας μέρες του χρόνου.
Κάθε Ιανουάριο συμβαίνει κάτι σχεδόν αυτόματο. Χωρίς να το πολυσκεφτούμε, νιώθουμε ότι οφείλουμε να αλλάξουμε.
Όχι απλώς να βελτιώσουμε κάποιες μικρές συνήθειες, αλλά να μεταμορφωθούμε συνολικά.
Να γίνουμε πιο πειθαρχημένοι, πιο υγιείς, πιο ισορροπημένοι, πιο «σωστοί».
Η αλλαγή, όταν παρουσιάζεται σαν υποχρέωση, χάνει αμέσως τη θεραπευτική της δύναμη. Αντί να λειτουργεί ως πρόσκληση, μετατρέπεται σε εντολή.
Πρέπει να ξεκινήσω τώρα. Πρέπει να τα κάνω όλα σωστά. Πρέπει να αντέξω.
Κι έτσι, αυτό που υποτίθεται ότι θα μας φροντίσει, αρχίζει να μας εξαντλεί πριν καν προλάβει να ριζώσει.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιανουάριος γεμίζει από «καλές» αποφάσεις. Ξεκινάμε γυμναστήριο, γιατί «δεν πάει άλλο».
Κλείνουμε ραντεβού για βελονισμό με την ελπίδα ότι κάτι θα διορθωθεί γρήγορα, χωρίς να έχουμε αναρωτηθεί τι πραγματικά μας πονά.
Ξεκινάμε δίαιτα, αλλάζουμε διατροφή, διαβάζουμε για ολιστικά συστήματα όπως η Unani, ψάχνοντας μια φόρμουλα που θα μας φέρει ισορροπία,
συχνά όμως χωρίς πραγματική διάθεση να ακούσουμε τι μας ταιριάζει.
Η yoga για παράδειγμα, όταν ξεκινά από υποχρέωση, παύει να είναι χώρος σύνδεσης με το σώμα. Γίνεται ακόμη ένα task στο ημερολόγιο.
Ένα «πρέπει» που προστίθεται στα υπόλοιπα. Κι όμως, η ουσία της δεν βρίσκεται στη συνέπεια των μαθημάτων, αλλά στη σχέση που χτίζεται αργά,
μέσα από παρατήρηση και αποδοχή. Χωρίς επιθυμία, χωρίς εσωτερική συγκατάθεση, ακόμα και η πιο ήπια πρακτική μπορεί να γίνει πιεστική.
Το ίδιο ισχύει και για τον βελονισμό. Δεν είναι κουμπί επανεκκίνησης, ούτε λύση που «πιάνει» επειδή αποφασίσαμε να τη δοκιμάσουμε τους πρώτους δύο μήνες του χρόνου. Είναι μια διαδικασία που απαιτεί εμπιστοσύνη, χρόνο και διάθεση να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας χωρίς βιασύνη.
Αν μπαίνουμε σε αυτήν με στόχο να «φτιάξουμε» κάτι που θεωρούμε χαλασμένο, αντί να ακούσουμε τι μας λέει το σώμα, το αποτέλεσμα σπάνια είναι ουσιαστικό.
Και η διατροφή! Είτε μιλάμε για Unani είτε για απλές δίαιτες, δεν είναι ποτέ απλώς λίστες και κανόνες. Είναι τρόπος σκέψης. Είναι φιλοσοφία ζωής.
Όταν την προσεγγίζουμε σαν τιμωρία για όσα κάναμε «λάθος» την προηγούμενη χρονιά, χάνει την ισορροπία που υπόσχεται.
Καμία διατροφική φιλοσοφία δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν εφαρμόζεται από ενοχή, απελπισία ή πίεση.
Η κούραση που νιώθουμε συχνά τον Ιανουάριο δεν σημαίνει ότι δεν αντέχουμε. Σημαίνει όμως ότι πιεζόμαστε.
Σημαίνει ότι προσπαθούμε να αλλάξουμε χωρίς να έχουμε πρώτα ακούσει. Χωρίς να έχουμε αναρωτηθεί αν αυτό που ξεκινάμε το θέλουμε πραγματικά
ή απλώς πιστεύουμε ότι «πρέπει».
Γιατί η φροντίδα δεν μετριέται σε πρακτικές, σε συνεδρίες ή σε αποφάσεις Πρωτοχρονιάς. Μετριέται σε ειλικρίνεια. Στο αν κάτι μας ανακουφίζει.
Στο αν μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας ή μας απομακρύνει ακόμη περισσότερο.
Ίσως, τελικά, το πιο ουσιαστικό βήμα της νέας χρονιάς να μην είναι να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο.
Ίσως να είναι να σταματήσουμε να πιέζουμε τον εαυτό μας να αλλάξει πριν νιώσει έτοιμος. Να δώσουμε χώρο.
Να επιτρέψουμε στην επιθυμία να προηγηθεί της απόφασης.
Γιατί όταν κάτι ξεκινά από αληθινή ανάγκη, είτε είναι yoga, είτε βελονισμός, είτε ένας διαφορετικός τρόπος να τρώμε και να ζούμε,
τότε δεν χρειάζεται ημερομηνία έναρξης. Δεν χρειάζεται Ιανουάριο. Ξεκινά μόνο του, τη στιγμή που είμαστε πραγματικά παρόντες.
Ίσως εκεί, μακριά από το “new year, new me”, να βρίσκεται μια πιο ήσυχη, πιο βιώσιμη αλλαγή. Μια αλλαγή που δεν εξαντλεί, αλλά στηρίζει.
Που δεν απαιτεί να γίνουμε άλλοι, αλλά μας επιτρέπει να είμαστε, επιτέλους, πιο κοντά σε αυτό που ήδη είμαστε.
Κι όταν το αποφασίσετε πραγματικά, εγώ θα είμαι εδώ. Να το συζητήσουμε μαζί, να δούμε τις επιλογές σας για yoga, βελονισμό ή Unani διατροφή
και να βρούμε τι είναι αυτό που έχετε ανάγκη στη δική σας φάση. Όχι για να “γίνετε κάτι άλλο”, αλλά για να νιώσετε καλύτερα μέσα σε αυτό που ήδη είστε.
Namaste
Αριάδνη.